ميانش موئي و شيرين دهان هيچ

شاعر : خواجوي کرماني

ازين موئي مي بينم وز آن هيچميانش موئي و شيرين دهان هيچ
بدان تنگي نديدم در جهان هيچدهانش گوئي از تنگي که هيچست
ندارد يک سر مو در ميان هيچميانش يک سر مويست و گوئي
ميانش بي سخن همچون دهان هيچدهانش بي گمان همچون دلم تنگ
نمي‌آيد حديثم بر زبان هيچبجز وصف دهان نيست هستش
دهانش چون دلم وز وي نشان هيچميانش چون تنم در بي نشاني
که باشد بوستان بي دوستان هيچخوشا با دوستان در بوستان عيش
چو روي دلستان در گلستان هيچگل سوري نبينم در بهاران
کنارسبزه و آب روان هيچبرون از اشک از چشمم نيابد
خروش بلبل فرياد خوان هيچبرو خواجو که باگل درنگيرد
وليکن گر نگويد باغبان هيچسحرگه خوش بود گل چيدن از باغ